चिट्ठी

 प्रिय भाइ,

स्नेह र माया सहित।

तिमी विदेशमा बसोबास गर्ने सोचमा रहेको कुरा सुनेँ। तिम्रो भविष्य राम्रो होस् भन्ने चाहना मेरो पनि छ। संसार हेर्ने, नयाँ अवसर खोज्ने र प्रगति गर्ने इच्छा स्वाभाविक हो। तर दाइको हैसियतले केही मनका कुरा तिमीलाई भन्न चाहन्छु।

मानिस जहाँ पुगे पनि आफ्नो जन्मभूमिको माया कहिल्यै मेटिँदैन। आफ्नो देश भनेको केवल माटो होइन, त्यो त आमाजस्तै हो—जससँग हाम्रो आत्मा, भावना, संस्कार र अस्तित्व गाँसिएको हुन्छ। विदेशमा धन, सुविधा र विलासिता पाइएला, तर आफ्नो गाउँघरको माया, आफ्ना मानिसहरूको आत्मीयता, चाडपर्वको रमाइलोपन र मातृभूमिको शान्ति त्यहाँ पाउन गाह्रो हुन्छ।

विदेशको जीवन बाहिरबाट आकर्षक देखिए पनि धेरै मानिस भित्रभित्रै एक्लोपन, आफ्नोपनको अभाव र सांस्कृतिक दूरीले पीडित हुन्छन्। पैसा कमाउन सकिएला, तर मनको सन्तुष्टि र आत्मिक शान्ति भने आफ्नै देशमा बसेर आफ्ना मानिसहरूसँग दुःख–सुख बाँड्दा बढी मिल्छ।

हाम्रो देश नेपाल सम्भावनाले भरिएको छ। यहाँ चुनौती छन्, तर अवसर पनि छन्। यदि शिक्षित र सक्षम युवाहरू सबै विदेशमै बस्न थाले भने आफ्नो देश कसले बनाउने? आफ्नो जन्मभूमिलाई समृद्ध, शिक्षित र सुखी बनाउने काममा योगदान दिनु नै जीवनको साँचो अर्थ हो। आफ्नै माटोमा केही राम्रो काम गरेर समाजलाई परिवर्तन गर्न सक्नु ठूलो गौरवको कुरा हो।

आफ्नो गाउँ, आफ्नो भाषा, आफ्नो संस्कृति र आफ्ना मानिसहरूको सेवा गर्दा जुन आनन्द र गर्व प्राप्त हुन्छ, त्यो संसारको कुनै विलासितासँग तुलना गर्न सकिँदैन। आमाको काख जस्तै आफ्नो जन्मभूमिले दिने माया र अपनत्व संसारको सबैभन्दा ठूलो सम्पत्ति हो।

तिमी जहाँ रहे पनि आफ्नो देश र आफ्नो पहिचान कहिल्यै नबिर्स। विदेश जानु नराम्रो होइन, तर आफ्नो मातृभूमिलाई माया गर्नु र त्यसको विकासका लागि सोच्नु अझ ठूलो कुरा हो।

तिम्रो उज्ज्वल भविष्यको कामना गर्दै।

तिम्रो दाइ